دیده ای آن عنکبوت ِ بی قرار / در خیالی می گذارد روزگار

پیش گیرد وَهم ِ دور اندیش را / خانه ای سازد به کُنجی خویش را

بو العجب ،دامی بسازد از هوس / تا مگر در دامَش افتد یک مگس

چون مگس افتد به دامش سر نگون / بَر مَکَد از عِرق ِ آن سرگشته،خون

بعد از آن خشکش کند بر جایگاه / قوت خود سازد ازو تا دیرگاه

ناگهی باشد که آن صاحب سرای / چوب اندر دست اِستاده به پای

خانه ی آن عنکبوت و آن مگس / جمله ناپیدا کند در یک نَفَس

هست دنیاوهر که در وی ساخت قوت/چون مگس درخانه ی آن عنکبوت

گر همه دنیا مسلم آیَدَت / گُم شود تا چشم، بر هم آیدت

نیست ممکن سر فرازی کردنت / سر بِنِه،تا کی ز بازی کردنت؟

ای سرای و باغ تو زندان تو ! / وای ِ جانت،وا بلای جان تو

در گذر زین خاکدان پر غرور / چند پیمایی جهان؟ ای نا صبور!

چشم همّت بر گشای و ره ببین / پس قدم در ره نه و دَرگَه ببین

چون رسانیدی بدان درگاه جان / خود نگنجی تو ز عزّت در جهان

روزی مردی ثروتمند در اتومبیل جدید و گران قیمت خود با سرعت فراوان از خیابان کم رفت و آمدی می گذشت.

ناگهان از بین دو اتومبیل پارک شده در کنار خیابان یک پسر بچه پاره آجری به سمت او پرتاب کرد.پاره آجر به اتومبیل او برخورد کرد .

مرد پایش را روی ترمز گذاشت و سریع پیاده شد و دید که اتومبیلش صدمه زیادی دیده است. به طرف پسرک رفت تا او را به سختی تنبیه کند .

پسرک گریان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پیاده رو، جایی که برادر فلجش از روی صندلی چرخدار به زمین افتاده بود جلب کند.
پسرک گفت: اینجا خیابان خلوتی است و به ندرت کسی از آن عبور می کند. هر چه منتظر ایستادم و از رانندگان کمک خواستم کسی توجه نکرد. برادر بزرگم از روی صندلی چرخدارش به زمین افتاده و من زور کافی برای بلند کردنش ندارم.

"برای اینکه شما را متوقف کتم ناچار شدم از این پاره آجر استفاده کنم ".

مرد متاثر شد و به فکر فرو رفت... برادر پسرک را روی صندلی اش نشاند، سوار ماشینش شد و به راه افتاد ....

در زندگی چنان با سرعت حرکت نکنید که دیگران مجبور شوند برای جلب توجه شما پاره آجر به طرفتان پرتاب کنند!